Change of scene

We waren vorige week in Frankrijk. Het weer was zacht gezegd niet fantastisch. Maar toch heb ik daar twee keer kunnen hardlopen. De eerste keer wist ik de weg niet en keerde ik na een poosje om. Ik was wel zo slim om eerst heuvel op te lopen zodat ik het op de terugweg niet zo zwaar zou hebben. Vlak nadat ik terug was regende het alweer. Goede timing!

AfbeeldingAfbeeldingAfbeelding

Love die Franse koeien, het onkruid in de berm en het geluid van de krekels.

De heuvels waren best zwaar, maar als ik dan achterom keek waar ik vandaan kwam!

AfbeeldingAfbeelding

Een paar dagen later hadden we een echt mooie dag en inmiddels had ik op Endomondo gezien dat ik wel een echt rondje kon maken met de eerder ingeslagen weg. Ik heb niet zoveel richtingsgevoel dus ik was behoorlijk opgelucht toen ik inderdaad weer op de bekende weg was uitgekomen. Ik was van te voren een beetje bang om in Frankrijk te lopen, de auto’s rijden daar gewoon 90, als het niet meer is. Maar met mijn nieuwe neon oranje shirtje was ik van ver te zien. De auto’s die me tegemoet kwamen gingen heel netjes midden op de weg rijden lang voordat ze me passeerden, dus dat was fijn.

Dinsdag was ik voor het laatst naar de fysiotherapeut. Ik voel mijn knie alleen nog als ik hem heel erg buig of diep hurk, de gewone dagelijkse dingen en sporten kan ik weer (zelfs zumba). Ik ben er met veel plezier geweest, het was goed voor het vertrouwen in mijn knie. Ik moest elke keer in zo´n laddertje op de grond rennen, pff zo moeilijk vind ik dat ergens precies tussenin stappen en dan ook nog een beetje in een normaal ritme. Maar dat ging elke keer beter, sneller en soepeler. Ik had ook altijd spierpijn na afloop. Ik geloof dat ik een bron van vermaak voor de andere patiënten was, maar vooruit die gunde ik dat van harte. Van één mevrouw kreeg ik een 10 voor het hardlopen, zij had een nieuwe knie (en is minstens 80).

Nu ga ik rustig verder met het weer opbouwen van mijn conditie. Het is al een stuk beter dan toen ik weer begon met hardlopen, maar ik ben er nog niet. Ik heb nu al zin om volgende week weer lekker met mijn vriendinnen naar zumba te gaan.

 

Groetjes,

Eva

 

Advertenties

Een nieuwe blog

Een blog voor erbij? Ik loop al een tijdje met het idee om te bloggen over sport en hardlopen. Ik merk dat ik er graag over praat, maar ik wil niet iedereen vervelen met waar ik vol van ben.
Dus…
Wie ben ik? Eva, moeder van 4 kids (15, 14, en een tweeling van 10), vrouw van Max. Nooit van huis uit aan sport gedaan (behalve klassiek ballet en een half jaar tennis). In mijn studententijd heb ik wedstrijdgeroeid, en daarna ook aerobics en steps gedaan (jaren 90). Door verhuizing en zwangerschappen had ik het sporten nooit meer opgepakt. Altijd was er iets waardoor het niet uitkwam, voornamelijk drempelvrees en niet weten wát te gaan doen. Maar ik fiets altijd zoveel mogelijk (een paar jaar met een fietskar erachter) en ik speedwalk van en naar Utrecht CS. Ik werk 3 dagen bij een verzekeringsmaatschappij, zorg voor de kinderen en doe het huishouden. Mijn grote hobby is kleding maken, Heet van de Naald is mijn andere blog waar ik vertel over mijn naaiprojecten.

Ik was dus jaren lang een behoorlijke couch potato: A person who spends much time sitting or lying down, usually watching television.

IMG_8151
Tot ik 2 jaar geleden een keertje meegesleept werd naar zumba, in een volle gymzaal bakte ik eerst niets van de pasjes, maar de muziek was leuk en van lieverlee kreeg ik het een beetje door. Het hielp niet echt mee dat ik alleen ging als mijn vriendinnetjes ook gingen. Toen Lotte haar eigen studio kreeg, nam ik gewoon een abonnement op Move-a-Lott en was ik los. Na zumba kwam er een lesje pump bij, en opeens zag ik spieren die ik nog nooit had gezien en viel ik af. Lang geleden dat ik zo makkelijk broeken kon kopen. Kicken! Na de les op woensdag alweer uitkijken naar de zumba van maandag, het smaakt gewoon altijd naar meer. Hard werken, mezelf uitdagen, steeds een klein gewichtje extra, een briefje waar de gewichten ook opstaan, maar ook altijd gezellig en met ruimte voor een persoonlijk praatje (dat had ik op de sportschool in Rotterdam wel gemist).

Vorige herfst heb ik meegedaan aan een hardloopcursus via de hockeyclub. Leuk om te doen, maar totaal onhandig qua tijd omdat onze kinderen ook allemaal rond die tijd trainden. Dus na 3 keer ben ik afgehaakt. Maar toch liet het me niet los en in de winter liep ik af en toe een rondje volgens het schema. Van lieverlee kreeg ik er steeds meer lol in, vooral na afloop. Ik loop meestal op zondagochtend. Manlief kan nog even lekker uitslapen en ik vraag de kinderen de tafel te dekken tegen de tijd dat ik terug ben. En dan smaakt het ontbijt extra lekker. In juni had ik me ingeschreven voor de Goudse Singelloop, 3,5 kilometer op vertrouwd terrein. Daarna heb ik geen zondag meer overgeslagen, en in de vakantie liep ik zo´n beetje om de dag, want omdat ik maar één keer per week loop schoot het schema niet echt op.

Foto0539

Meedoen aan de Singelloop was echt super leuk, ik zal er in een ander bericht wat meer over vertellen. Nu is het volop herfst, en ik vind het lopen eigenlijk steeds leuker worden. Ik heb net een nieuw hardloopjackje gekocht en kan haast niet wachten om het uit te proberen.

Ik ben benieuwd wat jullie van mijn eerste post vinden, tips of vragen zijn heel welkom!

Groetjes,

Eva Verder lezen