Wat had ik dan verwacht?

Vijf weken na mijn ongelukje gaat het alweer een stuk beter met mijn knie. Toen ik weer aan het werk ging na de vakantie was ik echt de allerlangzaamste op het stuk van Utrecht CS naar kantoor. Normaal ben ik van het speedwalken, nu haalde iedereen mij in. Erg frustrerend, maar ik kón echt niet harder. Tss, het blijkt maar weer dat ik best competitief ben op sommige gebieden.

Na die eerste week thuis heb ik het sporten weer een beetje opgepakt. Ik ben weer rustig begonnen met pilates en pump en in het weekend een wat langer stuk fietsen.
Foto0719_001

Het stomme is dat je het meeste mist wat je niet kunt doen. Hardlopen en zumba. Jaloers op iedereen die met dat mooie voorjaarsweer in korte broek aan het lopen is. Ik dacht dat ik nu meer tijd zou hebben om achter de naaimachine te zitten, maar ik had er gewoon geen zin in. Het bleef een beetje bij apathisch bankhangen en internetten. Niet zo goed voor mij.

Ik merk dat ik het sporten niet alleen lichamelijk mis, maar ook psychisch. Mét voel ik me zoveel lekkerder, ik kan meer hebben.

Ik heb een MRI gehad, vorige week woensdag ben ik gebeld met de uitslag. Ik heb een ingescheurde knieband en misschien een gescheurde kruisband. Gelukkig zijn beide menisci intact (haha dokterspeak). Gisteren had ik mijn eerste afspraak bij de fysiotherapeut, met oefenen moet het helemaal goedkomen dus daarvoor had ik vanmiddag mijn eerste afspraak. Tijdens het infietsen toch maar even dé vraag gesteld: de 10 kilometer van Rotterdam. Over 2 weken! Nou daar ging hij zéker geen uitspraken over doen, want die knie is nog niet stabiel, eerst oefenen. Ik weet eigenlijk niet waarom ik gedacht had dat hij na 1x zou zeggen: tuurlijk meid loop jij lekker even 10 kilometer. Dus ik ga braaf doen wat hij zegt. Mijn knie helemaal strekken, op mijn linkerbeen staan in plaats van op mijn rechter (wat eigenlijk nooit mag) en stretchen. Dinsdag volgende afspraak. We zullen zien.

Door een stom ongelukje ben ik met mijn neus op de feiten gedrukt dat je uit elke dag het maximale moet halen. En  dankbaar zijn dat je dat kunt doen en gezondheid en fitheid niet als iets vanzelfsprekends moet beschouwen. Deze regels uit The monster van Eminem en Rihanna vatten het mooi samen vind ik.

“No, I ain’t much of a poet but I know somebody
Once told me to seize the moment and don’t squander it
Cause you never know when it all could be over tomorrow”
Foto0725_001
Afgelopen zondag maakte ik deze foto op de dijk bij Haastrecht. Die lammetjes zijn echt zo schattig, ik zag ook een haas. Dat is dan weer het voordeel van wandelen, dat je de tijd hebt om even stil te staan voor een foto.

Groetjes,

Eva

Blessure

Voordat we op vakantie gingen dacht ik bij de laatste zumba les: “even opletten en voorzichtig doen, straks kan ik niet skiën”. Voordat ik de Singelloop ging lopen had ik datzelfde gevoel. Eenmaal op wintersport ging het op de derde dag mis: een onhandige snowboarder ging dwars uit de lift, ik viel en verdraaide mijn knie.  De gedachte dat ik met een banaan naar beneden moest ging door me heen, en deze vakantie niet meer kunnen skiën. Heel even daarna dacht ik ook gelijk aan niet meer hardlopen. Ik krabbelde overeind en kon wel gewicht op mijn been zetten, zijwaartse bewegingen waren wel heel wiebelig en pijnlijk. We zijn rustig naar beneden geskied en ik parkeerde mezelf even in een restaurantje voor een cappucino.

Foto0703

Het skiën ging nog verrassend goed, zolang ik me concentreerde op netjes tief-hoch voor de bochtjes. Ik ging ´s middags lekker rustig aan mee. Lopen, gaan zitten en opstaan was moeilijker dan staan en skiën.

Woensdag ben ik in ons appartement gebleven, oersaai, en daarvoor was ik natuurlijk niet naar Oostenrijk gekomen. In de loop van de middag bedacht ik me dat ik waarschijnlijk de volgende dag maar gewoon mee moest met Max en de kinderen. Bepakt met een breiwerkje en de e-reader voor het geval dat het niet zou gaan gingen we inderdaad de volgende dag op pad. En zo heb ik de laatste twee dagen toch nog lekker kunnen skiën. Niet zo lekker als gehoopt, want ik was banger dan normaal om te vallen, en voor andere pistegebruikers.

Zaterdag zijn we weer naar huis gereden.

Gisteren heb ik toch maar een rondje huisarts en ziekenhuis gedaan. Voorlopig oordeel: iets aan mijn meniscus. De röntgenfoto zag er in ieder geval normaal uit. Over twee weken heb ik een afspraak voor een MRI, en een week daarna hoor ik de uitslag. Pff. Wel even een tegenvaller. Stiekem dacht ik al een paar keer aan welke lesjes ik bij Move-a-Lott weer kan oppakken, Zumba nog zeker niet en ook bij pilates en pump zijn dingen die ik nog niet kan. Hardlopen durf ik helemaal nog maar niet aan te denken.

Geduld is een schone zaak. Ik trek me maar op aan de echte topsporters die geblesseerd of ziek waren en daardoor zoveel rust kregen dat ze topprestaties konden leveren. 13 april is nog even weg, en in Rotterdam niet lopen of langzaam is ook niet het eind van de wereld natuurlijk. Voorlopig ga ik maar weer lekker veel achter de naaimachines. Ook leuk, alhoewel je er niet zoveel calorieën mee verbrandt.

Foto0715

Ik heb mezelf even getrakteerd met wat voorjaar in een potje en een stuk chocola (eerlijk gedeeld hoor).

Groetjes,

Eva

Beloning

Na pump heb ik altijd enorm veel trek. (ik kan sowieso niet zonder tussendoortje halvewege de ochtend). Ik heb altijd een appel bij me, als ik op de fiets stap eet ik die lekker op. Het klokhuis al fietsend in de prullenbak gooien is nog best moeilijk. Als ik thuiskom zet ik gelijk de Senseo aan en beloon ik mezelf met een heerlijke koffie verkeerd.
Chocola is goed voor je, en nadat ik dit stukje had gelezen is mijn rituele traktatie na het sporten een klein stukje chocola bij mijn koffie.

Foto0656

Omdat ik het waard ben. Puur met hazelnoot vind ik ook heerlijk trouwens. Ik neem meestal 2 blokjes. Om te zorgen dat ik niet die hele reep in één keer opeet moet ik echt moeite doen om een stukje te pakken, en weet de rest van het gezin niet waar het ligt.

Wat eet jij na de training?

Groetjes,

Eva

Rotterdam here I come

Vandaag was de laatste training van mijn trainingsschema voor de 10 kilometer. 10 kilometer achter elkaar. Eindelijk is het gelukt om met Natascha af te spreken om samen te lopen. Ze is net weer begonnen met lopen maar loopt gewoon gelijk een half uur achter elkaar. We liepen het eerste stuk samen. We hadden hetzelfde tempo en konden ook gewoon praten. Bij de brug ging Natascha linksaf en liep ik verder. Ik heb heel even gewandeld om mijn oortjes in te doen en toen weer verder. Heerlijk weer, weinig zijwind. Geen ooievaars in het weiland waar ik ze eerder zag, maar een stuk verderop zag ik er twee en nummer drie zag ik in het weiland naast de dijk op de terugweg. Verder geen enerverende dingen, de gebruikelijke hondenuitlaters, fietsers en hardlopers.
Het ging echt heerlijk, zeker op de terugweg (het zal wel iets psychologisch zijn, dat je weet dat je over de helft bent). Eventjes een beetje last van één scheen, maar dat verdween gewoon weer. Vaak krijg ik ook hele stijve kuiten, maar vandaag had ik dat ook niet. Ik had Max’ telefoon weer eens mee, grappig om te zien hoe constant ik loop.
Ik kijk maar niet teveel naar mijn gemiddelde tijd per kilometer die steeds langzamer wordt. Het gaat om het plezier en zorgen dat ik geen blessures krijg. Nog 84 dagen te gaan voor de 10 kilometer van Rotterdam. Van de week is de inschrijving gesloten. Geen idee met hoeveel we aan de start zullen staan, het zal zeker een andere schaal zijn dan de Goudse Singelloop.

Ik had trouwens vorige week nog tot zaterdag spierpijn van pump, mijn lijf vond het duidelijk niet zo’n goed idee om 2 weken niet te pumpen en dan gewoon weer door te gaan alsof er niets gebeurd was. Gelukkig was ik niet de enige. Deze week heb ik dezelfde gewichten gedaan en had ik alleen de dag erna een beetje last (wat normaal is bij mij).

Fijn weekend!

Groetjes,
Eva

Pump, word je daar breed van?

Ik zal nooit een smal poppetje worden, zo is gewoon mijn bouw niet. Zware botten. Maar van pump word je ook echt niet gelijk een bodybuilder. Je doet veel herhalingen met relatief weinig gewicht, je verbrandt vet en krijgt er spieren voor in de plaats dus zie je er strakker uit.

Van zware gewichten met weinig herhalingen word je wel breed. Google voor de grap eens op Floor van Putten. Zij gaf steps en aerobics toen ik op de Uitweg in Rotterdam sportte. Ze was altijd mooi afgetraind hoor, maar daarna heeft ze een bodybuild carrière opgebouwd. Een kwestie van smaak zullen we maar zeggen. Om zo te worden moet je natuurlijk ook iets met je voeding doen.

Toen ik met pump begon vond ik het gewoon leuk om te doen, ik hou altijd wel van een uitdaging en Lotte pusht je nooit om meer gewicht erop te doen, maar moedigt je wel aan. Ik had al gauw een briefje in mijn tas waar ik de gewichten voor de oefeningen had opgeschreven. Niets zo frustrerend als  teveel gewicht nemen en het niet kunnen volhouden of er te weinig op doen en het gevoel hebben dat je eigenlijk wel meer had kunnen doen. Als ik na afloop van de les dacht dat er wel wat meer bij kon, dan schreef ik het op het briefje en dan probeerde ik het de volgende les. Als ik heel moe of een beetje verkouden ben, dan doe ik het iets rustiger aan.

IMG_8200

Dit zijn mijn briefjes van de afgelopen 2 jaar. De onderste maakte ik in maart 2013, de toevoegingen met potlood zijn van oktober. Zwart is 5 kilo, blauw 3, rood 2, groen 1 en geel 0,5 kilo.

Na een paar maanden pumpen gingen mijn broeken wijder zitten. Helemaal niet verwacht, maar wel fijn. Dat motiveerde me om wat minder koek en snoep te eten. Minder op de bank zitten geeft daar ook minder gelegenheid voor. Onze weegschaal is al jaren kapot, dus ik heb geen idee óf en hoeveel kilo’s er af zijn. Maar vorig jaar moest ik nog voor de zomer nieuwe bh’s en broeken kopen, en vorige herfst konden de broeken weer een maatje kleiner dus dat zegt genoeg.

Foto0228

Zoveel kleiner kon ik in een jaar tijd kopen, die bovenste broek past nog steeds goed.

Ik vond nog wat oude lijstjes met mijn maten voor het naaien, en daar zie je ook duidelijk verschil. Nu ga ik af en toe op de weegschaal en mijn gewicht blijft ongeveer gelijk.

Ik heb ook praktisch nut van pump. Mijn moeder maakt altijd een kalkoen met kerst. En geen kleintje, vaak rond 7 kilo. Ik help haar altijd met de voorbereidingen (afgelopen kerst was ik zelfs eindverantwoordelijk omdat ze een nieuwe knie kreeg). Haar oven is boven de koelkast, dus dat is altijd een beetje boven je macht. Sinds ik pump is het beest in en uit de oven doen in zijn zware emaillen braadslee helemaal niet zo’n toer meer.

IMG-20131225-WA0001

Ook op de wintersport merkte ik verschil met het jaar ervoor. Sterkere beenspieren, meer controle over mijn ski’s, dus lekkerder skiën. Betere conditie helpt natuurlijk ook mee.

IMG_8201

Vandaag heb ik na twee weken vakantie weer gepumpt. En ik heb ook een nieuw briefje gemaakt. Woensdag is altijd mijn boodschappendag voor de rest van de week. Ik probeer dat altijd nog ´s morgens te doen voor dat Joost en Femke thuiskomen voor de lunch. Vandaag had ik er eigenlijk geen energie meer voor, ik had een beetje trillende armen. Maar ik heb het toch maar gedaan, het voelt altijd stoer met mijn klapkrat vol. Ik ben heel benieuwd hoeveel spierpijn ik morgen heb….. na de vakantie is het altijd erger, maar nooit zo erg als na de allereerste keer. Toen voelde ik het zelfs als ik een kopje thee optilde.

Groetjes,

Eva

Weer beginnen met hardlopen

Toen ik in mijn studententijd roeide moesten we ook hardlopen. Ik had het nog nooit gedaan, en was er ook niet zo goed in. Maar ja, het hoort bij het wedstrijdroeien om je conditie op te bouwen, dat lukt gewoon niet alleen in de boot. In mijn 2e jaar kreeg ik erg last van mijn schenen, halverwege het seizoen lukte het lopen gewoon echt niet meer en heb ik veel gefietst.
Die schenen blijven gewoon een zwakke plek, bij de hardloopcursus zag de cursusleider gelijk dat ik ergens last van had.
Ook als ik eens een sprintje naar de trein trek heb ik er last van, ik denk ook omdat ik extreem op mijn hielen probeerde te landen omdat ik dacht dat dat zo hoorde. Ik probeer dat nu minder te doen en dat gaat een stuk beter.

In januari moest Move-a-Lott weg uit het pand waar het zat (bij ons aan de overkant van de weg). Toen ben ik met het schema van de hardloopcursus begonnen met hardlopen. Ik moest me er vaak enorm toe zetten, maar na afloop was het altijd wel lekker. Op de site van Runnersworld zie je een vergelijkbaar schema. Gelukkig vond Lotte snel een nieuwe locatie, en kon ik ook weer fijn naar zumba, pump en pilates. Het schema voor 1 week deed ik daarna gewoon in 3 weken. En als het eens wat moeizamer ging dan deed ik nog een weekje hetzelfde.

Ik heb een Nokia x3 telefoon, ik gebruik de interval timer functie om het schema te programmeren. Je krijgt dan een paar piepjes als je weer moet wandelen of hardlopen. Ondertussen luister ik ook naar de radio voor de gezelligheid. Het voordeel is dat je geen stopwatch of telefoon in je hand hoeft te houden tijdens het lopen. Ik stop mijn telefoon in mijn zak of in een band om mijn arm.
Op vakantie en toen Move-a-Lott van de zomer dicht was heb ik ongeveer om de dag hardgelopen, en toen ging het schema lekker snel, ongeveer 3 weken voor de Singelloop (13-9-2013) ben ik van mijn eigen schema overgestapt naar week 10 van het Runnersworld schema. Precies op tijd, de laatste training was 1 week voor de Singelloop dus dat kwam mooi uit.

Foto0485Foto0487

Deze foto´s zijn van de vakantie, vlak bij de camping is een brug waar ik altijd begin en eindig met lopen. Best wel steil omhoog het laatste stukje, dus als beloning maakte ik elke keer dat ik klaar was met lopen een foto. Op de laatste dag nam ik er ook eentje van het uitzicht aan de andere kant, Château Chenonceau. Heerlijk om daar ´s morgens vroeg langs de rivier te lopen. Eén keer floot er zelfs een visser naar me, en een andere keer vroeg een campinggast of hij mij had zien hardlopen ´s morgens vroeg. Haha!

Ik vind het fijn om de weg te weten waar ik loop. In het begin liep ik een stuk over de dijk naar Haastrecht en keerde halverwege het schema om. Toen ik wat verder was kon ik een echt rondje lopen en zo breidt het langzamerhand uit. Elke keer dat de afstand langer wordt voelt wel als een overwinning. Ik twijfel altijd of ik dat dan wel ga halen, maar dan zeg ik tegen mezelf dat ik altijd mag wandelen als het echt niet meer lukt. Natuurlijk hoeft dat nooit. Laatst ben ik eerst even op de fiets gaan kijken waar ik uit zou komen als ik verder zou gaan. Af en toe leen ik Max´ telefoon om met Endomondo te lopen. Echt leuk is het om te zien hoe je gemiddeldes per kilometer zijn. En dan weet je ook precies hoe ver je loopt. Soms heb ik ´m bij me en dan merk ik achteraf dat hij niet gewerkt heeft, grrr. Omgaan met apparaten is niet echt mijn sterkste punt. Maar goed, dan heb ik altijd nog de voldoening dat ik heb hardgelopen.

Groetjes

Eva