Wat had ik dan verwacht?

Vijf weken na mijn ongelukje gaat het alweer een stuk beter met mijn knie. Toen ik weer aan het werk ging na de vakantie was ik echt de allerlangzaamste op het stuk van Utrecht CS naar kantoor. Normaal ben ik van het speedwalken, nu haalde iedereen mij in. Erg frustrerend, maar ik kón echt niet harder. Tss, het blijkt maar weer dat ik best competitief ben op sommige gebieden.

Na die eerste week thuis heb ik het sporten weer een beetje opgepakt. Ik ben weer rustig begonnen met pilates en pump en in het weekend een wat langer stuk fietsen.
Foto0719_001

Het stomme is dat je het meeste mist wat je niet kunt doen. Hardlopen en zumba. Jaloers op iedereen die met dat mooie voorjaarsweer in korte broek aan het lopen is. Ik dacht dat ik nu meer tijd zou hebben om achter de naaimachine te zitten, maar ik had er gewoon geen zin in. Het bleef een beetje bij apathisch bankhangen en internetten. Niet zo goed voor mij.

Ik merk dat ik het sporten niet alleen lichamelijk mis, maar ook psychisch. Mét voel ik me zoveel lekkerder, ik kan meer hebben.

Ik heb een MRI gehad, vorige week woensdag ben ik gebeld met de uitslag. Ik heb een ingescheurde knieband en misschien een gescheurde kruisband. Gelukkig zijn beide menisci intact (haha dokterspeak). Gisteren had ik mijn eerste afspraak bij de fysiotherapeut, met oefenen moet het helemaal goedkomen dus daarvoor had ik vanmiddag mijn eerste afspraak. Tijdens het infietsen toch maar even dé vraag gesteld: de 10 kilometer van Rotterdam. Over 2 weken! Nou daar ging hij zéker geen uitspraken over doen, want die knie is nog niet stabiel, eerst oefenen. Ik weet eigenlijk niet waarom ik gedacht had dat hij na 1x zou zeggen: tuurlijk meid loop jij lekker even 10 kilometer. Dus ik ga braaf doen wat hij zegt. Mijn knie helemaal strekken, op mijn linkerbeen staan in plaats van op mijn rechter (wat eigenlijk nooit mag) en stretchen. Dinsdag volgende afspraak. We zullen zien.

Door een stom ongelukje ben ik met mijn neus op de feiten gedrukt dat je uit elke dag het maximale moet halen. En  dankbaar zijn dat je dat kunt doen en gezondheid en fitheid niet als iets vanzelfsprekends moet beschouwen. Deze regels uit The monster van Eminem en Rihanna vatten het mooi samen vind ik.

“No, I ain’t much of a poet but I know somebody
Once told me to seize the moment and don’t squander it
Cause you never know when it all could be over tomorrow”
Foto0725_001
Afgelopen zondag maakte ik deze foto op de dijk bij Haastrecht. Die lammetjes zijn echt zo schattig, ik zag ook een haas. Dat is dan weer het voordeel van wandelen, dat je de tijd hebt om even stil te staan voor een foto.

Groetjes,

Eva

Blessure

Voordat we op vakantie gingen dacht ik bij de laatste zumba les: “even opletten en voorzichtig doen, straks kan ik niet skiën”. Voordat ik de Singelloop ging lopen had ik datzelfde gevoel. Eenmaal op wintersport ging het op de derde dag mis: een onhandige snowboarder ging dwars uit de lift, ik viel en verdraaide mijn knie.  De gedachte dat ik met een banaan naar beneden moest ging door me heen, en deze vakantie niet meer kunnen skiën. Heel even daarna dacht ik ook gelijk aan niet meer hardlopen. Ik krabbelde overeind en kon wel gewicht op mijn been zetten, zijwaartse bewegingen waren wel heel wiebelig en pijnlijk. We zijn rustig naar beneden geskied en ik parkeerde mezelf even in een restaurantje voor een cappucino.

Foto0703

Het skiën ging nog verrassend goed, zolang ik me concentreerde op netjes tief-hoch voor de bochtjes. Ik ging ´s middags lekker rustig aan mee. Lopen, gaan zitten en opstaan was moeilijker dan staan en skiën.

Woensdag ben ik in ons appartement gebleven, oersaai, en daarvoor was ik natuurlijk niet naar Oostenrijk gekomen. In de loop van de middag bedacht ik me dat ik waarschijnlijk de volgende dag maar gewoon mee moest met Max en de kinderen. Bepakt met een breiwerkje en de e-reader voor het geval dat het niet zou gaan gingen we inderdaad de volgende dag op pad. En zo heb ik de laatste twee dagen toch nog lekker kunnen skiën. Niet zo lekker als gehoopt, want ik was banger dan normaal om te vallen, en voor andere pistegebruikers.

Zaterdag zijn we weer naar huis gereden.

Gisteren heb ik toch maar een rondje huisarts en ziekenhuis gedaan. Voorlopig oordeel: iets aan mijn meniscus. De röntgenfoto zag er in ieder geval normaal uit. Over twee weken heb ik een afspraak voor een MRI, en een week daarna hoor ik de uitslag. Pff. Wel even een tegenvaller. Stiekem dacht ik al een paar keer aan welke lesjes ik bij Move-a-Lott weer kan oppakken, Zumba nog zeker niet en ook bij pilates en pump zijn dingen die ik nog niet kan. Hardlopen durf ik helemaal nog maar niet aan te denken.

Geduld is een schone zaak. Ik trek me maar op aan de echte topsporters die geblesseerd of ziek waren en daardoor zoveel rust kregen dat ze topprestaties konden leveren. 13 april is nog even weg, en in Rotterdam niet lopen of langzaam is ook niet het eind van de wereld natuurlijk. Voorlopig ga ik maar weer lekker veel achter de naaimachines. Ook leuk, alhoewel je er niet zoveel calorieën mee verbrandt.

Foto0715

Ik heb mezelf even getrakteerd met wat voorjaar in een potje en een stuk chocola (eerlijk gedeeld hoor).

Groetjes,

Eva

Weer beginnen met hardlopen

Toen ik in mijn studententijd roeide moesten we ook hardlopen. Ik had het nog nooit gedaan, en was er ook niet zo goed in. Maar ja, het hoort bij het wedstrijdroeien om je conditie op te bouwen, dat lukt gewoon niet alleen in de boot. In mijn 2e jaar kreeg ik erg last van mijn schenen, halverwege het seizoen lukte het lopen gewoon echt niet meer en heb ik veel gefietst.
Die schenen blijven gewoon een zwakke plek, bij de hardloopcursus zag de cursusleider gelijk dat ik ergens last van had.
Ook als ik eens een sprintje naar de trein trek heb ik er last van, ik denk ook omdat ik extreem op mijn hielen probeerde te landen omdat ik dacht dat dat zo hoorde. Ik probeer dat nu minder te doen en dat gaat een stuk beter.

In januari moest Move-a-Lott weg uit het pand waar het zat (bij ons aan de overkant van de weg). Toen ben ik met het schema van de hardloopcursus begonnen met hardlopen. Ik moest me er vaak enorm toe zetten, maar na afloop was het altijd wel lekker. Op de site van Runnersworld zie je een vergelijkbaar schema. Gelukkig vond Lotte snel een nieuwe locatie, en kon ik ook weer fijn naar zumba, pump en pilates. Het schema voor 1 week deed ik daarna gewoon in 3 weken. En als het eens wat moeizamer ging dan deed ik nog een weekje hetzelfde.

Ik heb een Nokia x3 telefoon, ik gebruik de interval timer functie om het schema te programmeren. Je krijgt dan een paar piepjes als je weer moet wandelen of hardlopen. Ondertussen luister ik ook naar de radio voor de gezelligheid. Het voordeel is dat je geen stopwatch of telefoon in je hand hoeft te houden tijdens het lopen. Ik stop mijn telefoon in mijn zak of in een band om mijn arm.
Op vakantie en toen Move-a-Lott van de zomer dicht was heb ik ongeveer om de dag hardgelopen, en toen ging het schema lekker snel, ongeveer 3 weken voor de Singelloop (13-9-2013) ben ik van mijn eigen schema overgestapt naar week 10 van het Runnersworld schema. Precies op tijd, de laatste training was 1 week voor de Singelloop dus dat kwam mooi uit.

Foto0485Foto0487

Deze foto´s zijn van de vakantie, vlak bij de camping is een brug waar ik altijd begin en eindig met lopen. Best wel steil omhoog het laatste stukje, dus als beloning maakte ik elke keer dat ik klaar was met lopen een foto. Op de laatste dag nam ik er ook eentje van het uitzicht aan de andere kant, Château Chenonceau. Heerlijk om daar ´s morgens vroeg langs de rivier te lopen. Eén keer floot er zelfs een visser naar me, en een andere keer vroeg een campinggast of hij mij had zien hardlopen ´s morgens vroeg. Haha!

Ik vind het fijn om de weg te weten waar ik loop. In het begin liep ik een stuk over de dijk naar Haastrecht en keerde halverwege het schema om. Toen ik wat verder was kon ik een echt rondje lopen en zo breidt het langzamerhand uit. Elke keer dat de afstand langer wordt voelt wel als een overwinning. Ik twijfel altijd of ik dat dan wel ga halen, maar dan zeg ik tegen mezelf dat ik altijd mag wandelen als het echt niet meer lukt. Natuurlijk hoeft dat nooit. Laatst ben ik eerst even op de fiets gaan kijken waar ik uit zou komen als ik verder zou gaan. Af en toe leen ik Max´ telefoon om met Endomondo te lopen. Echt leuk is het om te zien hoe je gemiddeldes per kilometer zijn. En dan weet je ook precies hoe ver je loopt. Soms heb ik ´m bij me en dan merk ik achteraf dat hij niet gewerkt heeft, grrr. Omgaan met apparaten is niet echt mijn sterkste punt. Maar goed, dan heb ik altijd nog de voldoening dat ik heb hardgelopen.

Groetjes

Eva

Een nieuwe blog

Een blog voor erbij? Ik loop al een tijdje met het idee om te bloggen over sport en hardlopen. Ik merk dat ik er graag over praat, maar ik wil niet iedereen vervelen met waar ik vol van ben.
Dus…
Wie ben ik? Eva, moeder van 4 kids (15, 14, en een tweeling van 10), vrouw van Max. Nooit van huis uit aan sport gedaan (behalve klassiek ballet en een half jaar tennis). In mijn studententijd heb ik wedstrijdgeroeid, en daarna ook aerobics en steps gedaan (jaren 90). Door verhuizing en zwangerschappen had ik het sporten nooit meer opgepakt. Altijd was er iets waardoor het niet uitkwam, voornamelijk drempelvrees en niet weten wát te gaan doen. Maar ik fiets altijd zoveel mogelijk (een paar jaar met een fietskar erachter) en ik speedwalk van en naar Utrecht CS. Ik werk 3 dagen bij een verzekeringsmaatschappij, zorg voor de kinderen en doe het huishouden. Mijn grote hobby is kleding maken, Heet van de Naald is mijn andere blog waar ik vertel over mijn naaiprojecten.

Ik was dus jaren lang een behoorlijke couch potato: A person who spends much time sitting or lying down, usually watching television.

IMG_8151
Tot ik 2 jaar geleden een keertje meegesleept werd naar zumba, in een volle gymzaal bakte ik eerst niets van de pasjes, maar de muziek was leuk en van lieverlee kreeg ik het een beetje door. Het hielp niet echt mee dat ik alleen ging als mijn vriendinnetjes ook gingen. Toen Lotte haar eigen studio kreeg, nam ik gewoon een abonnement op Move-a-Lott en was ik los. Na zumba kwam er een lesje pump bij, en opeens zag ik spieren die ik nog nooit had gezien en viel ik af. Lang geleden dat ik zo makkelijk broeken kon kopen. Kicken! Na de les op woensdag alweer uitkijken naar de zumba van maandag, het smaakt gewoon altijd naar meer. Hard werken, mezelf uitdagen, steeds een klein gewichtje extra, een briefje waar de gewichten ook opstaan, maar ook altijd gezellig en met ruimte voor een persoonlijk praatje (dat had ik op de sportschool in Rotterdam wel gemist).

Vorige herfst heb ik meegedaan aan een hardloopcursus via de hockeyclub. Leuk om te doen, maar totaal onhandig qua tijd omdat onze kinderen ook allemaal rond die tijd trainden. Dus na 3 keer ben ik afgehaakt. Maar toch liet het me niet los en in de winter liep ik af en toe een rondje volgens het schema. Van lieverlee kreeg ik er steeds meer lol in, vooral na afloop. Ik loop meestal op zondagochtend. Manlief kan nog even lekker uitslapen en ik vraag de kinderen de tafel te dekken tegen de tijd dat ik terug ben. En dan smaakt het ontbijt extra lekker. In juni had ik me ingeschreven voor de Goudse Singelloop, 3,5 kilometer op vertrouwd terrein. Daarna heb ik geen zondag meer overgeslagen, en in de vakantie liep ik zo´n beetje om de dag, want omdat ik maar één keer per week loop schoot het schema niet echt op.

Foto0539

Meedoen aan de Singelloop was echt super leuk, ik zal er in een ander bericht wat meer over vertellen. Nu is het volop herfst, en ik vind het lopen eigenlijk steeds leuker worden. Ik heb net een nieuw hardloopjackje gekocht en kan haast niet wachten om het uit te proberen.

Ik ben benieuwd wat jullie van mijn eerste post vinden, tips of vragen zijn heel welkom!

Groetjes,

Eva Verder lezen