Change of scene

We waren vorige week in Frankrijk. Het weer was zacht gezegd niet fantastisch. Maar toch heb ik daar twee keer kunnen hardlopen. De eerste keer wist ik de weg niet en keerde ik na een poosje om. Ik was wel zo slim om eerst heuvel op te lopen zodat ik het op de terugweg niet zo zwaar zou hebben. Vlak nadat ik terug was regende het alweer. Goede timing!

AfbeeldingAfbeeldingAfbeelding

Love die Franse koeien, het onkruid in de berm en het geluid van de krekels.

De heuvels waren best zwaar, maar als ik dan achterom keek waar ik vandaan kwam!

AfbeeldingAfbeelding

Een paar dagen later hadden we een echt mooie dag en inmiddels had ik op Endomondo gezien dat ik wel een echt rondje kon maken met de eerder ingeslagen weg. Ik heb niet zoveel richtingsgevoel dus ik was behoorlijk opgelucht toen ik inderdaad weer op de bekende weg was uitgekomen. Ik was van te voren een beetje bang om in Frankrijk te lopen, de auto’s rijden daar gewoon 90, als het niet meer is. Maar met mijn nieuwe neon oranje shirtje was ik van ver te zien. De auto’s die me tegemoet kwamen gingen heel netjes midden op de weg rijden lang voordat ze me passeerden, dus dat was fijn.

Dinsdag was ik voor het laatst naar de fysiotherapeut. Ik voel mijn knie alleen nog als ik hem heel erg buig of diep hurk, de gewone dagelijkse dingen en sporten kan ik weer (zelfs zumba). Ik ben er met veel plezier geweest, het was goed voor het vertrouwen in mijn knie. Ik moest elke keer in zo´n laddertje op de grond rennen, pff zo moeilijk vind ik dat ergens precies tussenin stappen en dan ook nog een beetje in een normaal ritme. Maar dat ging elke keer beter, sneller en soepeler. Ik had ook altijd spierpijn na afloop. Ik geloof dat ik een bron van vermaak voor de andere patiënten was, maar vooruit die gunde ik dat van harte. Van één mevrouw kreeg ik een 10 voor het hardlopen, zij had een nieuwe knie (en is minstens 80).

Nu ga ik rustig verder met het weer opbouwen van mijn conditie. Het is al een stuk beter dan toen ik weer begon met hardlopen, maar ik ben er nog niet. Ik heb nu al zin om volgende week weer lekker met mijn vriendinnen naar zumba te gaan.

 

Groetjes,

Eva

 

De nabeschouwing

Het is alweer een paar weken geleden dat ik in Rotterdam liep.  Een nabeschouwing kan nog nét. Een paar puntjes die ik de volgende keer toch anders zou doen.

  • We hadden best een trein later kunnen nemen, we waren ruim op tijd.
  • Een wegwerpregenjackje of een oud shirt is lekker warm om op het startschot te wachten.
  • Minder hard starten. Halverwege trok ik het echt haast niet meer. Achteraf gezien heb ik in de eerste 5 kilometer enorm hard gelopen voor mijn doen, zeker omdat ik de afgelopen 2 maanden ruim boven de 7 minuten per km had gelopen. Zie hier voor de statistieken
  • Beter trainen (dit is een beetje een inkoppertje. Als ik geen blessure had gehad had ik dat ook gewoon gedaan.)
  • Toch muziek meenemen. Thuis loop ik altijd met muziek (gewoon radio 538, maar zelfs tijdens reclame, het nieuws of een langzamer nummer blijf ik beter in mijn ritme). Toen ik tegen Natascha had gezegd dat ik haar tempo niet meer kon volhouden voelde ik me een beetje alleen en had ik wat geleuter in mijn oor of een lekker stampnummer wel kunnen waarderen. (misschien toch een keer een smartere telefoon scoren waar ik mijn eigen playlist kan meenemen).

De leuke en grappige dingen:

  • Ik stond niet zo leuk op mijn foto van de Singelloop, dus ik had me voorgenomen om bij elke camera te lachen. Vergeefse moeite, want dit is mijn foto. Ook de foto’s waar je de hoofdprijs voor betaalt waren bij mij alleen massafoto’s.

freephoto.tmpl-RAFA2501-6334

  • Ik had er nooit bij stilgestaan hoe indrukwekkend het klinkt als je met duizenden tegelijkertijd hardloopt.
  • Het is zo cool om over wegen te lopen waar normaal alleen maar auto’s overheen scheuren (Coolsingel, Blaak, Burgemeester van Walsumweg). En het was ook heel leuk om door ons oude buurtje te lopen, langs de Kralingse Plas, de Kortekade, Avenue Concordia en langs de kapper aan de Beneden Oostzeedijk waar Max nog altijd met de jongens naartoe gaat.
  • Halverwege vroeg ik me af waarom ik eigenlijk zo nodig moest hardlopen, maar na de finish hadden Natascha en ik al snel besloten dat we volgend jaar weer mee willen doen. Ook dacht ik dat ik voorlopig even niet hoefde te lopen van mezelf, maar zelfs bij de fysio was het weer heerlijk om te doen.

Groetjes,

Eva