Blessure

Voordat we op vakantie gingen dacht ik bij de laatste zumba les: “even opletten en voorzichtig doen, straks kan ik niet skiën”. Voordat ik de Singelloop ging lopen had ik datzelfde gevoel. Eenmaal op wintersport ging het op de derde dag mis: een onhandige snowboarder ging dwars uit de lift, ik viel en verdraaide mijn knie.  De gedachte dat ik met een banaan naar beneden moest ging door me heen, en deze vakantie niet meer kunnen skiën. Heel even daarna dacht ik ook gelijk aan niet meer hardlopen. Ik krabbelde overeind en kon wel gewicht op mijn been zetten, zijwaartse bewegingen waren wel heel wiebelig en pijnlijk. We zijn rustig naar beneden geskied en ik parkeerde mezelf even in een restaurantje voor een cappucino.

Foto0703

Het skiën ging nog verrassend goed, zolang ik me concentreerde op netjes tief-hoch voor de bochtjes. Ik ging ´s middags lekker rustig aan mee. Lopen, gaan zitten en opstaan was moeilijker dan staan en skiën.

Woensdag ben ik in ons appartement gebleven, oersaai, en daarvoor was ik natuurlijk niet naar Oostenrijk gekomen. In de loop van de middag bedacht ik me dat ik waarschijnlijk de volgende dag maar gewoon mee moest met Max en de kinderen. Bepakt met een breiwerkje en de e-reader voor het geval dat het niet zou gaan gingen we inderdaad de volgende dag op pad. En zo heb ik de laatste twee dagen toch nog lekker kunnen skiën. Niet zo lekker als gehoopt, want ik was banger dan normaal om te vallen, en voor andere pistegebruikers.

Zaterdag zijn we weer naar huis gereden.

Gisteren heb ik toch maar een rondje huisarts en ziekenhuis gedaan. Voorlopig oordeel: iets aan mijn meniscus. De röntgenfoto zag er in ieder geval normaal uit. Over twee weken heb ik een afspraak voor een MRI, en een week daarna hoor ik de uitslag. Pff. Wel even een tegenvaller. Stiekem dacht ik al een paar keer aan welke lesjes ik bij Move-a-Lott weer kan oppakken, Zumba nog zeker niet en ook bij pilates en pump zijn dingen die ik nog niet kan. Hardlopen durf ik helemaal nog maar niet aan te denken.

Geduld is een schone zaak. Ik trek me maar op aan de echte topsporters die geblesseerd of ziek waren en daardoor zoveel rust kregen dat ze topprestaties konden leveren. 13 april is nog even weg, en in Rotterdam niet lopen of langzaam is ook niet het eind van de wereld natuurlijk. Voorlopig ga ik maar weer lekker veel achter de naaimachines. Ook leuk, alhoewel je er niet zoveel calorieën mee verbrandt.

Foto0715

Ik heb mezelf even getrakteerd met wat voorjaar in een potje en een stuk chocola (eerlijk gedeeld hoor).

Groetjes,

Eva

Onstuimig hardloopweer

Afgelopen vrijdag plaatste Natascha een berichtje op Facebook dat ze ondanks de regen 7,5 km had hardgelopen. Ik was er stiekem een beetje jaloers op, want ik kon vandaag pas weer lopen. Vanmorgen regende het en het waaide hard, dus ik moest mezelf enorm oppeppen om toch te gaan. Terwijl ik wéét dat de eerste voet over de drempel het moeilijkst is. Toen de was opgehangen was, had ik geen excuses meer. Ik doe meestal een paar zonnegroeten om op te warmen en dan ga ik. Ik had ook nog wat vrolijke liedjes gedraaid voor extra motivatie. (Macklemore!!) Pfff.

Eenmaal buiten ging het wel, maar het regende nog steeds. Op 13 april kan het ook slecht weer zijn natuurlijk, dus vooruit met die geit. Ik had al bedacht dat ik op de heenweg op de dijk zou lopen zodat ik wat preciezer mijn keerpunt kon bepalen. Max is naar zaalhockey, dus geen echte Endomondo tijdwaarneming op zijn telefoon. Nu keerde ik bij Steinsedijk 43 en met Google maps zoek ik dan mijn keerpunt om m’n route in Endomondo in te tekenen.

Mijn doel was 45 minuten achterelkaar. Het ging lekker. Op stukken waar ik heel erg wind mee had liep ik wat harder, en waar de wind meer zij was een beetje rustiger om op adem te komen. Goed concentreren om niet van de dijk afgeblazen te worden. Ik kwam meer andere hardlopers tegen dan verwacht. Waaronder Annemarie die bij Move-a-Lott heeft gesport. Zij was al op de terugweg en zei: “maak je borst maar nat!” Haha, hele wijze raad was dat. Toen ik mocht keren had ik de wind vol van voren. Op sommige stukken kwam ik haast niet vooruit, ik dacht even aan wandelen, maar zette gewoon door. Het waaide zo hard dat ik soms de wind harder hoorde fluiten dan de muziek van de radio. Weer bij Haastrecht dacht ik er even aan om gewoon op de dijk te blijven. Ik weet niet waarom. Maar ik ben blij dat ik het niet deed, want op het jaagpad was de wind net wat minder door de beschutting van de huizen. De ooievaar had ook de beschutting opgezocht, want die zag ik in het weiland op nog geen 100 meter van de huizen, aan de Goudse kant van Haastrecht.

Bij de laatste bocht had ik nog even een stukje de wind hard in de rug, heerlijk, en op de dijk was mijn tijd om. Blij dat ik weer geweest ben. Ik heb mijn koffie op en ga maar eens douchen.

Groetjes,

Eva